hulk

[5 sene öncesinden bir yazı daha. artık böyle rüya görmüyorum. daha bi sofistike oldu artık rüyalar da]

tartışmasız şu üç günlük dünyada özdeşleşebildiğim tek kahraman.

büyüdüm, eşşek kadar oldum, artık çizgi film pek nadir izliyorum, devamlı kahraman olarak görüp özdeşleştirdiğim karakterlerin artık esamesi okunmuyor ama gel gör ki yetişkinliğe doğru her adımım da "hulk"u kendime daha da yakınlaşmış hissediyorum.

aslında "hulk"a kahraman demek doğru değil sanırım. o bir alter ego. büyüyüp olgunlaştıkça ve toplum içinde geçirdiğim -o süper egonun id'i ezdiği- zamanlarda içimdeki "hulk"un da büyüdüğünü hissediyorum.

artık rüyalarımda kabus görmez oldum. çünkü ben uyuduğumda "hulk" uyanıyor ve rüyamda gördüğüm herkese "kontrolsüz" bir şekilde şiddet uyguluyor. gerçek hayatta nefret ettiğim, korktuğum, canımı sıkan, beni üzen herkesi rüyalarımda analarından doğduklarına pişman ediyorum. işin ilginci tıpkı son yapılan filmde "bruce banner"ın dediği gibi: "kendimi kontrol edemiyorum ama bundan da tuhaf bir şekilde zevk alıyorum".

sonuç itibariyle "hulk", türlü hislerini bastırmak zorunda kalan günümüz yetişkin insanına "katarsis"i yaşatabilen tek kahramandır.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder