savaş

bir umutsuza mektup:

...yapacağınız birşeyler olduğundan kuşkunuz olmasın. her insan az ya da çok bir etki alanına sahiptir. kusurları kadar niteliklerini de bu alana borçludur. ama bunun önemi yok, bu alan oradadır, hemen yararlanılabilir. kimseyi başkaldırıya yönlendirmeyiniz. soyu ve başkalarının özgürlüğünü gözetmek gerek. on, yirmi, otuz kişiyi bu savaşın bir yazgı olmadığına ,savaşı durduracak yollara henüz başvurulmadığına, bunun yazılmasına,gerektiği zaman haykırılmasına inandırabilirsiniz. bu on ya da otuz kişi, sıra onlara gelince bunu, başka insanlara yineleyecek olan, başka on kişiye söyleyecekler. tembellik nedeniyle bunu yapmazlarsa, zararı yok ama, başka insanlarla yeniden başlayınız. yapmanız gerekeni kendi alanınızda, kendi bölgenizde yaptığınız zaman, durun ve keyfinizce umutsuzluğa kapılın. yaşamın özel biçimlerinden, varoluştan değil yaşamın genel anlamından umutsuzluğa kapılınabileceğini görünüz, çünkü yaşama hükmedemeyiz, ama bireyin her şeyi yapabildiği tarihe hükmedebiliriz. bugün bizi öldürten bireylerdir. neden bireyler dünyayı barışa kavuşturmayı başaramasınlar? yalnızca ,öyle büyük amaçları düşünmeden başlamak gerek. öyleyse ,savaşın onu isteyenlerin coşkusu kadar tüm ruhlarıyla savaşı yadsıyanların umutsuzluğuyla da yapıldığını anlayınız.

[albert camus, "defterler"]

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder