dilin kemiği

insanın konuşup yazdığı dil de tıpkı giysisi gibi: kendisinin ekonomik durumu hakkında pek çok bilgiyi açık edebiliyor. haliyle dil üzerine ahkam kesenler de tıpkı trendsetterlar gibi insanlara yön verici/yol gösterici olabiliyor. dildeki doğruları, yanlışları -linguistik tabirle- descriptive düstur ile insanlara öğretmeye kalkışınca aslında yapılanın "üst-grup ile nasıl aidiyet sağlanır"ın rehberi olmaktan öteye gitmediği açıkça görülüyor. şimdi komik görünmüyor tabi ama nasıl bir zamanlar seksenlerin giyim tarzı insanlara komik geldiyse elbet bir jenerasyon sonra şimdinin belagatı da kasıntı ve çocuksu gelecek. twitter bu açıdan özellikle faydalı bir mecra (olacak) dilbilimciler için. nerden aklıma geldi şimdi bunlar? salon.com'da bir okuduğum makaleden:


"Correct" English, as Lynch characterizes it, is basically "the English wealthy and powerful people spoke a generation or two ago." And sure enough, the first guides to English usage promised to teach people to write and speak with greater "elegance" and "politeness," not greater correctness. These manuals, born of an age of increased social mobility, were intended for "a newly self-conscious group of people who were no longer peasants but still were excluded from the traditional aristocracy." The suddenly rich children of merchants and manufacturers needed instructions on the elegant grammar (and manners) of the aristocracy in order to blend in with their social superiors. Tellingly, the 300-year history of fulmination against improper usage is marked by diatribes against those "inferior" and upstart groups supposedly most prone to transgression: women, young people, racial and ethnic minorities and, of course, Americans.