"durgun ve karamsar bir anımızda bir yakınımızdan sıcak ilgi görmek içimizi ısıtır, kendimize ve dünyaya daha olumlu bakmamızı sağlar. ama bir süre sonra kendimizi var etme sorumluluğu ile yeniden yüzleşmemiz gerekir. sevgi denilen, adı var tanımı yok bir olguyu ithal ederek yaşamaya çalışmanın, insanın kendisini pazarlamasını ve benliğine yabancılaşmasını içeren bir bedeli de olduğu genellikle görmezlikten gelinir. anlaşılabilme ve hissedilebilme, yerini ilgi görme ve beğeni toplamaya bıraktıkça yaşam üretme potansiyeli de giderek kullanılamaz olur ve insan kendisini nasıl çıkacağını bilemediği bir kısırdöngünün içinde bulur."
[engin geçtan, varoluş ve psikiyatri, s.100]