psikomotor senkron kayması

konuşmak da hızlı merdiven inmek gibi bir şey işte. alışkanlıktan dolayı her adımda/kelimede bilinçli kararlar vermeye gerek yoktur, her şey kendiliğinden gelişir, beyin otomatiğe bağlamıştır artık. ama bir an gelir "lan şimdi sağ mı yoksa sol ayağı mı atacaktım?" tereddütüne düşer, karar vermeye fırsat bulamadan tepetaklak olursun. konuşmada da bir an gelir dil sürçer, dolanır. beyin devam etmek ister ama dil kendini toparlayamaz. senkron bozulur. ama sanki her şey yolunda gibidir de bir yandan: