kendimle ilgili bir soru. (özet geçemeyeceğim)

[ekşi duyuruda arasıra birbirine benzeyen hayattan umutsuzluk duyuruları görüyordum. kendilerini, ve yaşamlarını bu kadar güzel ifade eden yardım çağrıları bir gün internetin derinliklerinde kaybolur diye arşivlerdim. her gün bir tane paylaşmak niyetindeyim.]

25 yaşındayım. lys'ye yeniden girdim ve kazandım. yeni bir okula başlayacağım. zaten önceki duyurularımdan da anlamışsınızdır.

ankara'da ailemle yaşıyorum. babam ve üvey annemin yanı sıra, benden küçük iki kardeşim var ikisi de erkek. birisi yedi yaşında, diğeri 21 yaşında ve öğrenci. neyse buraları geçelim.

14 yaşında annemle babam aniden boşandı. 11 senedir içimdeki boşluğu yenebilmek için türlü şeylere başvurdum. bir sürü saçma sapan ilişki yaşadım, kurslara gittim, hepsini yarım bıraktım. kilo aldım, kilo verdim. bazen güzelleştim, bazen de çirkinleştim. ama bu boşluğu hiç bir zaman atamadım.

psikoloğa ve psikiyatriste gittim. onları da bıraktım bir süre sonra. hayatımda her şey yarım kaldı yani. hep yarıda bıraktım. önceki üniversitemi de, fitness yaptığımda da, rusça kursuna gittiğimde de... hep yarıda bıraktım.

şimdi iki sorum var:

1-üniversitede başarılı olabilmek için napmam gerek? 25 yaşındayım, hacettepe'de bir deneyimim oldu ama bölümü sevemedim yarım bıraktım. şimdi yabancı dillerle alakalı bir bölümde okuyacağım ve heyecanlıyım. bana ders çalışma metodlarını ve hatta en kısa yoldan okulu nasıl bitirebileceğime dair tüyolarınızı paylaşabilir misiniz? hocaların gözünde çok da sivrilip gıcık bir görüntü sergilemek istemiyorum, sadece iyi bir öğrenci olayım yeter.

2-bazen ölümü çok düşünüyorum. ölmek istiyorum. kendimi pencereden attığım imgesi aklımdan çıkmıyor. ağlamak istiyorum. korkak hissediyorum kendimi... bunu psikiyatriste de anlattım ama ilaç verdi. ilaç almaktan nefret ediyorum. okulu kazanınca her şey düzelir zannettim ama yine de bu boğucu histen kurtulamadım. hatta şu anda yine ölümü düşünür durumdayım. nedenini bilmiyorum. "rahat g*tüne mi batıyor" diye düşünebilirsiniz. ama gerçekten on bir sene geçmesine rağmen babamın annemin en yakın arkadaşıyla evlendiği, hatta ondan çocuğu olduğu gerçeğine alışamadım. evi de terkedemedim çünkü babam böyle bir şeye izin vermez. üvey annem despot bir kadın. (yani işi astrolojiye bağlamak istemiyorum ama tam bir başak burcu.) kavga etmiyoruz ama her şeyi kendisinin bildiğini düşünüyor. çok ukalalık yapıyor. ezik hissediyorum, beni çok sindiriyor.

lütfen kendi tecrübelerinizden yola çıkarak bana yardımcı olur musunuz? artık dayanamıyorum çünkü. hayatımda kimse yok. öz annem de ege'de bir yerlerde alzheimer'lı annesine bakıyor. onun yanına da gidemem.
http://www.eksiduyuru.com/index.php?m=d&id=302984

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder