Ne yapmak lazım?

[ekşi duyuruda arasıra birbirine benzeyen hayattan umutsuzluk duyuruları görüyordum. kendilerini, ve yaşamlarını bu kadar güzel ifade eden yardım çağrıları bir gün internetin derinliklerinde kaybolur diye arşivlerdim. her gün bir tane paylaşmak niyetindeyim.]

26 yaşındayım ve 1 yıldan fazla süredir işsizim. Bu durum, daha doğrusu üniversite bittikten sonra yaşadığım dönem beni çok yıprattı. İçinde bulunduğum durumu birilerine anlatma ihtiyacı duydum. Zamanı olan ve şu aralar tercih yapacaklar okusun yeter. Belki birileri daha önce bu dönemleri geçirmiştir, fikir verir. Ya da birileri üniversiteden sonra hayat sonrasında neler yaşayabilecekleri hakkında fikir sahibi olurlar.

Ortaokul ve lise dönemini özel okul ve dershanelerden burs alarak başarılı bir şekilde sürdürdüm. Derslerim o kadar iyiydi ki, öss'de derece yapacağımı ve çok iyi üniversitelerde iyi bir meslek eğitimi alacağımı düşünürdüm. ÖSS sınavında hiç beklemediğim bir şey oldu; yaşadığım heyecan ve panik sınavı berbat etti. Hiç sözel bölüme bakamadan sınavdan erken çıkmak zorunda kaldım. Sınav sonuçları açıklandı... Aldığım puan sınavdan öncesine göre çok düşük gelmesine ve çevremdekilerin sınava tekrar gir telkinlerine rağmen, bu stresi tekrar yaşamamak için istemediğim bir bölümüne(gıda müh) yerleştim.

Özellikle ilk iki sene bu sınav sonucunu üzerimde hep hissettim, bir çıkış yolu aradım ama bulamadım. Sonunda bu bölümü bitirdim. Bu mesleği yapıp iyi hayat şartlarına sahip insanları görünce, başlarda istemediğim mesleği geç de olsa sevmeye başlamıştım. Okulu bitirdikten sonra kısa dönem iş aramalarım olduysa da askere gitmem gerektiğinin farkındaydım. 6 aylık bir askerlik sonucunda, asıl sorunların yeni başladığını o zaman hiç anlayamamıştım.

Askerden geldikten sonra 3 ay iş aradım. 4-5 firmaya görüşmeye gittim ama sonuç çıkmadı. Daha sonra bir şirkette 600 lira maaş+ssk+yemek tarifesiyle bir işe başladım. İşe başladıktan iki-üç hafta sonra farkettim ki, adamların işe alırken söylediklerinden çok farklı bir durumdayız. Tekrar iş aramaya başladım. Bu süreçte ne maaşımın ne de SSK primlerinin yatmadığını öğrenmem ben iyice iş hayatından soğutmuştu. 1.5 ay daha hem iş arayıp hem onların ofislerinde zaman geçirmeye devam ettim. En sonunda dayanamayıp işi bıraktım.

Yeniden işsizlik dönemi başlamıştı. Gittiğim görüşmelerden olumlu dönüş olmuyor, zaman hızla akıyordu. 2010 yılının mart ayında bir tanıdık aracılığıyla tekrar bir yere başladım. Adamlar yeni bir üretim yeri kuracaklarını ve yardımcı olmamı istediler. Seve seve kabul ettim, alacağım paraya bakmadan işsizlikten iyidir dedim. 1 yıllık sözleşme yaptık, maaş ve sosyal haklar konusunda anlaştık. Cumartesi günleri bana tatil olmasına rağmen cumartesi günleri de işe gidiyordum, sırf işi önemsediğimi göstermek için. Ama aksilik peşimi bırakmadı, SSK primlerimi yatırmadılar, maaşımı vermediler. 3.5 ay sonunda maaşımın yarısını kurtararak sözleşmeyi fesih ettim.

Haziran ortasında tekrar işsiz kalmıştım, bazı şeyleri öğrendiğimi en azından toyluğumun bittiğini düşündüm. Yine internetten başladım iş aramaya, 1 sene içinde sayısız görüşmeye gittim ama hiç olumlu dönüş olmadı. Bu arada zaman zaman mesleğimin dışında, zaman geçirmek amacıyla küçük işler yaptım.

CV'mde mi bir problem var, ben de mi bir sorun var diye hep düşündüm. Çalışan arkadaşların cvlerini istedim, benim CV'im onların çoğundan daha iyi olmasına rağmen, onların iyi bir işe girmeleri, benim hala işsiz olmam iyice sinirimi bozuyordu. Sonra sorunun CV'de değil de mülakatta olduğunu düşündüm. Görüşmelerde neler yaptığımı, neler söylediğimi değerlendirdim. Farklı şeyler denemeye başladım, doğal olmaya çalıştım ama yine de sonuç alamadım. Görüştüğüm insan kaynakları çalışanlarına ulaştım, nedenini sordum. Hep aldığım cevap "Siz iyisiniz ama biz tercihimizi başka adaydan yana kullandık." oldu. Tercih edilen adayın benden ne fazlası vardı ki?

Geçen ay bir arkadaşımla konuştum. 3 ay önce benim başvurduğum pozisyona o da başvurmuş ve söz konusu pozisyona yerleşmişti. CV'sini rica ettim ve gönderdi. Kendi CV'imle karşılaştırdım ve durum ortadaydı... Benim niteliklerim, eğitimim ondan daha iyi olmasına rağmen onun tercih edilmesi içimdeki tüm umutları bitirdi.

26 yıllık hayatımda en dipte olduğumu söyleyebilirim. Bundan sonraki yıllarda bundan daha kötü durumda olur muyum, bilmiyorum. Mesleği bırakıp bu saatten sonra düz bir işte çalışmak içime sinmiyor. Bunca yıllık emeğin karşılığını alamadan, silip atmak istemiyorum. İyice asosyal oldum, sokağa çıkmak istemiyorum, insanlardan kaçıyorum. "Hala iş bulamadın mı?" sorularından sıkıldım, duyunca yerin dibine giriyorum. Arkadaşlarımın çoğu iş, güç sahibi; bir hayat kurmuşlar. Ne yapacağımı bilmiyorum. Hayattan soğudum, insanlardan uzaklaştım.

Siz olsaydınız ne yapardınız?
http://www.eksiduyuru.com/index.php?m=d&id=281542

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder